Dag 36: Portland

Vandaag staat Portland op het programma. Aangezien het meer dan 30 graden is, gaan we niet lang op pad. Er is een mooi museum, meerdere zelfs, maar we slaan ze over: Teun wil rust 😛

We gaan bij hetzelfde tentje ontbijten als waar we gister geluncht hebben. We hebben in Google Maps al verschillende winkels opgeslagen zodat we nu een soort van rondje kunnen lopen. Eerst gaan we naar 1 van de grootste boekenwinkels in de wereld: Powell’s Books, geweldig! Voor mij, want Teun en John gaan in de koffie corner zitten terwijl ik door de gigantische winkel met nieuwe en tweedehands boeken struin. Hierna volgen nog tal van winkels. 

De lunch slaan we over want we hebben goed ontbeten. Wel halen we in de loop van de middag een frozen yoghurt, maar dat vindt Teun niet zo lekker. 

Eigenlijk chillen we gewoon heel veel vandaag. Lekker op de kamer in de airco. Einde van de dag gaan we naar het oudste cafeetje van Portland: Hubers café. Engels tintje en lekker eten. We gaan op tijd eten want we willen niet laat nog over straat.

Hoopvol wacht Teun tot de WWE op tv komt maar helaas. Dan maar wat filmpjes op you tube. We gaan rond 22.00 slapen; de wekker staat om 08.00u. Rond 09.00u. vertrekken we richting het vliegveld, met een pUber uiteraard. 

Dag 35: reizen van Pacific City naar Portland

De wekker gaat om 07.30u. Hop eruit want we moeten nog wat dingen doen. Gek als we zijn willen we de camper straks toch een beetje schoon inleveren dus we maken schoon, gooien veel weg en pakken de laatste spulletjes. We dumpen al het water op de dumpplek op de camping: we moeten de vuilwatertanks leeg inleveren en de watertank en propaantank vol. Ze willen dat je de afvoerbuis waar het vuile water door naar buiten komt open laat zodat ze bij inleveren zeker weten dat het leeg is. We vinden het een beetje vreemd om met een open buis de weg op te gaan dus besluiten hem toch dicht te laten. Bij inleveren blijkt dat ze ons niet op onze blauwe ogen geloven dat ie leeg is, en we mogen hem daar niet ter plekke openen voor het geval we echt liegen: dan ligt hun terrein vol met rioolwater 😂. Ze gaan de camper ergens heen rijden waar ze het kunnen controleren en als het niet leeg is moeten we $50 betalen. Prima, we horen het wel. Tip: lekker dichtdoen op de camping maar net voor je bij het inleverpunt bent even open zetten.

De rit naar Portland is prachtig! Hier heb je glooiende velden en bossen. Hier wonen de rijken die in Portland werken maar er niet willen wonen. Landgoederen met paarden, het ziet er allemaal fantastisch uit. Hier kunnen wij wel wonen, maar dat kunnen we op zoveel plekken ben ik al achter 😉

De inleverlocatie is een stuk van het centrum vandaan. Een heel kleine locatie van Cruise America. Het inleveren gaat op de tanks na voorspoedig. John regelt een grote pUber (zo noemt Teun het 😂😂) ivm de koffers en de pUber meneer brengt ons in een half uur naar het hotel. Hij komt van Cuba en spreekt geen woord Engels, wel een heel aardige meneer. 

Eenmaal bij het het hotel, een uurtje of 12, blijkt dat de kamer nog niet gereed is. We laten de koffers achter en we krijgen de tip bij Cheryl’s on 12th te gaan lunchen. Zo gezegd zo gedaan: super leuk tentje met heerlijk eten. 

Na het eten lopen we nog wat door de stad. Wat een pracht, en wat een trieste bedoeling. Ik vind het zoals altijd fascinerend hoe erg het er hier in de grote steden aan toe is. De macht van de farmaceutische bedrijven die liever behandelen dan voorkomen. Ik betwijfel of de vele verslaafden hier nog wel te behandelen zijn. Ze liggen voor dood in de goot. In- en in triest. Terwijl ik mijn sociologische-filosofische blikken over de stad laat gaan zorgt John ervoor dat ons niets overkomt 😂. Het liefst zou ik op een bankje gaan zitten en kijken wat er zoal gebeurd, maar John houdt me met beide benen op de grond. 

Later, als we op de hotelkamer kunnen en John alleen even op pad gaat, gaat hij een verkeerd park in en ziet daar niets dan ellende en gevaar. We letten dus op waar we wel en niet komen. 

John neemt eten mee van zijn rondje buiten en op bed eten we Sushi 😎. Een hebben een heerlijke relaxte avond. Op tv komt een grote WWE show en Teun is om. Hij vindt het geweldig. Hij staat te huppen en te springen in de kamer. John en Teun kijken het af, ik vindt er geen donder aan. Een soort toneelstuk? Ik vind het maar gek. Geef mij die zwervers en verslaafden maar 😂

Gereden afstand: 85 mijl

Hotel: Paramount hotel Portland. Prima hotel, goede locatie

—-

totaal hebben we 3775 mijl gereden: 775 meer dan we hadden gecalculeerd. 

In totaal hebben we 110 uur in de camper gereden. 

—-

Dag 34: Pacific city

We doen het vandaag heel rustig aan. In de ochtend ruimen John en ik de camper op. We hebben een nieuwe grote koffer gekocht: mijn rugzak woog op de heenweg maar een kilo of 13, terwijl er 23kg mee mag dus met de nieuwe koffer waar we mijn rugzak in mee terug nemen kunnen we ook alle gekochte spulletjes mee naar huis nemen. Ook hebben we wat kleding, handdoeken en andere dingen al weggegooid. Het valt toch vies tegen om alles in de koffers te krijgen. Voor nu hebben we mijn rugzak gevuld met schone kleding die we nog in Portland aan gaan doen. De rest past maar net in de koffers. Ik ga de koffers in het hotel nog een keer openen om het beter in te pakken. Als we nu maar alles in de koffers krijgen. 

We hebben alle nog te gebruiken spullen al bij elkaar gelegd: een grote emmer, zilverfolie, zakjes, een koekenpan, zeep, afwasmidd, peper, zout en andere kruiden. Ook hebben we de bearspray en onze kampeerstoelen apart gezet. We kunnen het niet meenemen maar we vinden het ook zonde om weg te gooien. We vinden wel iemand die het wil hebben. 

Na de lunch gaan we naar het zwembad op de camping. Leuk groot binnenzwembad en buiten nog een warme jacuzzi. We vermaken ons er een tijd en als we weggaan laten we de bal er achter. Buiten ziet John een klusjesman van de camping en die wil onze spulletjes graag hebben. Later die middag komt hij de spullen ophalen. Met name met de bearspray lijken de man en z’n maat blij. 

Terug bij de camper relaxen we weer wat, proppen we nog meer spullen in de koffers en maken we de handbagage gereed. Rond 17.00u. rijden we weer naar Pacific City, we gaan weer bij the Pelican eten. John koopt het shirt daar wat op z’n lijf geschreven is: ‘Survival of the chillest…’. We eten weer heer-lijk. Na het eten lopen we nog over het strand, op zoek naar haaientanden. Helaas niet gevonden. 

Terug op de camping maken de mannen nog een kampvuur om het hout op te maken en marshmallows te roosteren, en John maakt vrienden met onze 83-jarige buurman en zijn hond Snuggle. Ik ga lekker op bed lezen. John zet de wekker om 07.30u. morgenochtend want we moeten de camper inlever klaar maken, nog dumpen en nog 2 uur naar de Cruise America rijden. 

Onze laatste nacht in de camper! 

 

dag 33: reizen van Seaside naar Pacific City

Vandaag hoeven we maar een klein stukje te rijden. Pacific city ligt ongeveer 75 mijl onder Seaside. Omdat ons eten in de camper aardig slinkt, gaan we vandaag buiten de deur ontbijten. Maar eerst zoeken we bij een bouwmarkt en later een benzinestation naar een mogelijkheid om onze propaantank te vullen. Deze gebruiken we voor warm water en voor de koelkast als we geen elektriciteit hebben. We moeten de tank weer vol inleveren. Eerder in de vakantie hebben we al 4 gallon bijgevuld en nu gaat er 4,5 gallon in. 

We zien tijdens het vullen een bagel zaakje aan de overkant. Lekker! John en ik eten onze buikjes weer rond; Teun vindt het niet zo dus hij houdt het bij thee. 

Hier in Seaside is een outlet! De eerste echte (niet toeristische) winkels die we zien deze vakantie 😅. We gaan langs de Nike winkel en de Pendleton winkel waar we allemaal slagen. Het meisje in de Nike winkel vertelt ons dat het strand ‘hug point’ een erg leuk plekje is. Het ligt net verder dan het heel toeristische Cannon Beach, met enorme rotsen in het water. Op het gemakje rijden we naar Hug point. Er is een kleine parkeerplaats waar we precies een plek vinden waar de camper kan staan. Wat een geluk. Snel de zwemkleren aan, insmeren, handdoeken pakken en hup, naar het strand. Er zijn andere mensen, maar het is zeker niet druk. Een prachtig strand, ook hier met rotsen in het water, en grotten op het strand. We gaan gretig naar het water om lekker te gaan spelen in de golven… IJs en ijskoud is het. Als je tot je enkels in het water staat vol je je tenen niet meer. Snel er weer uit dus. Toen viel het ons pas op dat niemand in badkleding loopt en mensen zelfs dikke jassen aan hebben en mutsen op hebben 😂

Wel een uurtje heerlijk gewandeld en wat gespeeld op het strand. Erna weer richting Pacific city, door het bos, langs de zee. Eenmaal op de camping nog een geluk, wat een mooie camping. In een prachtig bos, met een eigen pad naar het strand. 

Ik doe nog een handwasje voor wat laatste kleding, en we vermaken ons bij de camper, onder andere met het opruimen en al inpakken van enkele koffers. Rond 18.00u. rijden we naar Pacific City om te gaan eten. Aan het strand, weer bij een bierbrouwerij. Heerlijk gegeten, misschien gaan we er morgen weer heen! Morgen doen we rustig aan, we hoeven nergens heen. Er is hier ook een binnenzwembad dus die zullen we zeker even bezoeken. De laatste spullen inpakken, camper opruimen en schoonmaken en iemand vinden die onze bearspray wil hebben want die mag niet mee naar Nederland. 

Gereden afstand: 75 mijl

Camping: Thousand Trails - plek G17. Grote camping, heuvelachtig. Toiletgebouwen simpel maar schoon. Er zijn plekken met prachtig uitzicht op zee. Ook is er een binnenzwembad. Je kunt niet lopend naar Pacific City, er rijdt hier wel een pendelbus.

Dag 32: reizen van Mt. Rainier naar Seaside

Toen we in Dinosaur waren sprak ik wat Amerikanen. Benieuwd naar onze reis vertelde ik ze grofweg waar we allemaal waren geweest en nog heengingen. Zelf woonden ze in Oregon, dus ik vertelde dat we onder andere naar Seaside zouden gaan. O zeiden ze, Seaside is als de Jersey Shore aan de Oostkust.. 😐 dat was nou niet wat we in gedachten hadden. Maar ja, toch was het Seaside dat we vanmorgen in de navigatie opzochten. We zien het wel. 1 nachtje redden we wel, hoe erg kan het zijn?

Eerst zijn we na een uur rijden gestopt in een plaatsje met eigenlijk alleen maar houtzagerijen en alles wat daarmee te maken heeft. Alleen maar truckers met snorren en baarden met geruite blouse en truckerspetjes in die giga vrachtwagens.. zie je het voor je 😎. In het centrum had John een leuk koffietentje gespot. Súper leuk, zou niet misstaan in het centrum van een hippe stad. We hebben er heerlijke koffie gedronken en nog een soort van extra ontbeten: bagel voor mij en pannenkoeken voor John. Teun zag niets lekkers en ook de door hem gekozen koek kon hem niet bekoren. Na de koffie zijn we doorgereden naar de camping. De stranden liggen hier tegen bossen aan, heel apart, en heel mooi. Ik kan hier wel wonen: in de schaduw en de pracht van het bos, kijkend op het water van de woeste zee 🥰.

Onderweg, een half uur van de camper rijden we door een stadje. Spontaan zeg ik tegen John, joh dit lijken net de huisjes waar The Goonies wonen! Dat is een film uit ‘85 waar Teun en ik in Nederland naar aan het kijken zijn. De plaatsnaam, Astoria, klinkt me erg bekend in de oren maar ik kan het niet plaatsen.

Later blijkt dat Astoria het stadje is waar The Goonies zich afspeelt 😉

We staan op een camping van een grotere organisatie: Thousand Trails. Morgen en overmorgen staan we 2 nachten op een camping van dezelfde organisatie maar dan in Pacific City. De camping van vandaag is simpel maar prima en het sanitair is nieuw en schoon. De camping bestaat uit twee delen: wij staan op het 30 ampère deel; de 40 en 50 ampère is aan de andere kant. Op het tweede deel ligt ook het zwembad. Als we zijn geïnstalleerd lopen we naar het andere deel van de camping, kleine kilometer denk ik, om te gaan zwemmen. Als enige natuurlijk, de rest komt met de auto of camper 😅

Een leuk formaat binnenzwembad. Het is niet druk dus we kunnen lekker ons gang gaan. Na het zwembad relaxen we wat bij de camper.

Rond 16.30u. gaan we Seaside bekijken. We houden ons hart vast en verwachten flitslichten, kermissen en suikerspinnen. Het valt allemaal reuze mee. Ja, toeristisch, ja, veel winkeltjes die we niet binnengaan, maar ook wel een leuk vissersdorp sfeertje. We gaan met de camper want ondanks dat het maar 0,8 mijl is, zijn wandelpaden/ stoepen hier niet alom aanwezig en we nemen geen risico als het straks donker wordt. 

Eerst lopen we wat rond in het stadje en vinden nog een speelhal waar we wat spelletjes doen. We zien een ‘pub’ die ons wel aanspreekt. Zal wel lekker eten zijn want er is een wachtrij. We laten ons op de lijst zetten en wachten een kwartiertje voor we een tafeltje krijgen. 

Na de Spotted Dog in Zion is dit het lekkerste restaurant waar we gegeten hebben deze vakantie. Teun eet kibbeling, John eet pasta alfredo met zalm en garnalen en ik pasta alfredo met een pittige steak en champignons. We likken onze vingers er bij af. 

Na het eten lopen we rustig weer naar de camper. We zijn moe van de reisdag. We relaxen allemaal nog wat in de camper en gaan rond 21.30u. slapen. 

Gereden afstand: ongeveer 170 mijl

Camping Thousand Trails Seaside - plek 48. Wel ver van zwembad en toiletgebouw. Staan ook wat vreemde snuiters op de camping. 

M’n zoveelste Final Destination momentje 😑

In Washington hebben de bordjes langs de weg het hoofd van George Washington.

Heel veel hout wordt hier verwerkt. Héél veel.

Dag 31: Mt. Rainier national park

Vanmorgen zijn we zoals iedere ochtend ongeveer, 07.30u. wakker. Ik moet zeggen, we slapen echt heerlijk in de camper! Teun praat soms in zijn slaap en valt eens uit z’n bed, maar op die kleine onderbrekingen na, slapen we goed! Het is wel een gedoe met het laken over het bed. Het zijn een soort plastic matrassen, dat wisten we, dus we hebben een slaapzak meegenomen van huis en die ligt over het plastic laagje heen. Daarover hebben we het laken gelegd maar die gaat iedere nacht los. Ik stop dus iedere ochtend het laken weer in, een heel gedoe in zo’n kleine ruimte. 

We ontbijten vanmorgen op de parkeerplaats bij het visitor centre bij Paradise, de plek waar we gister rond de lunch de auto niet kwijt konden. Rond 08.00u. rijden we van de camping weg en rond 08.30u. komen we bij Paradise aan: BOMMETJEVOL! Rijen en rijen met auto’s. Jeetje, dat hadden we niet verwacht. We rijden een kilometer door, de berg af, waar we de camper kwijt kunnen. Dan lopen we het stuk wel omhoog, we wilden toch al gaan wandelen! 

Het visitor centre is nog dicht, maar er staat een ranger buiten bij een bord met wandelingen: en die zijn er genoeg hier! Voor ieder wat wils: de bergen in richting Mt. Rainier, kortere wandelingen naar watervallen, of wandelingen met mooi uitzicht op Mt. Rainier. We besluiten een korte maar intensieve wandeling naar een waterval te lopen, en erna nog een vlakkere wandeling te doen met mooie uitzichten op Mt. Rainier en de bergweides. De wandeling naar de Myrtle waterval is prachtig. Overal bloemetjes, bijtjes en nog niet te veel mensen gelukkig. We zien een hert met haar baby, waar we mooie foto’s van kunnen maken. De waterval is klein, maar prachtig! Ook hier maken we leuke foto’s en ik speel wat met de sluitertijd op het fototoestel om het water goed op de foto te krijgen. Weer terug bij de algemene parkeerplaats bij het visitor centre gaan we naar de prachtige inn, waar we lekkere koffie halen. Er hangen foto’s van hoe het er hier in de jaren ‘50 en later aan toe ging. Het was echt sjiek, mooie dames en heren die voor $4 dollar de nacht in een kamer mét bad verbleven in de inn en zich ‘s avonds mooi kleedden voor een dansavond in de grote zaal. Ik zie me al gaan 😎

Uiteraard is ook hier weer een winkeltje. We vinden het wel duur hier in tegenstelling tot de andere parken. Na de koffie gaan we richting het visitor centre die ondertussen open is. Teun legt zijn 4e eed af. Hij heeft wel een beetje spijt dat hij het bij de eerste 4 parken niet heeft gedaan 🤭, maar 4 badges is een mooie score, dat heeft hij goed gedaan! 💪🏼 

We vervolgen ons bezoek aan Paradise met een mooie wandeling met zicht op de watervallen en bergweides van Mt. Rainier. We zien overigens veel mensen lopen met meerdaagse bepakking. We denken dat het oplopen van Mt. Rainier een populaire bezigheid is. Je hebt er een vergunning voor nodig zodat ze goed kunnen bijhouden hoeveel mensen er op pad zijn. De berg is meer dan 5 km hoog met stijle stukken met veel ijs dus het zal een flinke beproeving zijn. Ook kun je de berg rondlopen: 93 mijl, ook dat zien we mensen doen. Dat lijkt me wel gaaf! 

We lopen op het gemakje naar onze wandeling en slaan alle mensen in auto’s gade die een plekje proberen te vinden. Parkeren is hier echt ellende! Onze wandeling is prachtig! Lijkt net alsof je in een park loopt. Prachtige bloemetjes en plantjes, tezamen met de gigantische hoge en dikke bomen. Ook staan er varens, wat het een beetje een regenwoud idee geeft. Alleen dan kouder 😛

We hebben meerdere uitzichtpunten op Mt. Rainier. We hebben de zoomlens op de fotocamera en de verrekijker bij ons. Terwijl John en Teun doorlopen kijk ik nog een keer of ik wandelaars zie op de bergweides. In plaats daarvan zie ik een zwarte vlek. Een bewegende zwarte vlek.. snel John en Teun geroepen. Onze eerste beer deze vakantie 🥰. Ver weg, ik denk zo’n 10 mijl, maar met de verrekijker en fotocamera goed te zien. Teun vertelt de paar mensen die achter ons lopen goed in het Engels dat we een beer zien. Iedereen mag even door de verrekijker kijken. Ook de ranger die ons deze wandeling had aanbevolen loopt langs, dus junior ranger Teun kan aan de senior ranger mevrouw vertellen dat er een beer loopt. Ook op het volgende viewpoint zien we de beer nog over de bergweide struinen. We zijn blij toch nog een beer te hebben gezien. 

We vervolgen onze route en besluiten te gaan lunchen in de mooi Inn. Lekker gegeten en uiteindelijk, na in totaal 7 kilometer gelopen te hebben, keren we terug bij de camper. Wel zien we nog een helikopter met een grote ketting met een soort bal eraan richting Mt. Rainier vliegen. Geen idee waarom, misschien bevoorrading voor de kampen op de berg? Of een reddingsactie? We rijden terug naar de camping. We rijden nog ‘even’ verkeerd, uurtje maar, maar rond 15.00u. zijn we terug op de camping. De rest van de middag chillen we, voetballen we, en eten we restjes. Het eten en drinken moet nu langzaam op, want we hebben morgen nog 3 nachten op 2 campings aan de kust. Wordt tijd om op te gaan ruimen dus! 

We horen en zien de helikopter zeker nog 4 keer overvliegen, nu met ketting maar zonder de bal. Wat zou er toch aan de hand zijn. 

Dag 30: reizen van Elk Ridge naar Mount Rainier national park

Vanmorgen doen we weer alles weer op het gemakje. Het tempo is er wel uit. Zeker bij mij en Teun. Maar is niet erg, we moeten niets. 

Vandaag hebben we een kort ritje: het is zo’n 100 mijl naar de camping. We verwachten alleen een rit door de bergen dus heel snel zullen we niet gaan. 

We rijden weer een prachtige weg. Door de bossen, langs watervalletjes en steeds weer met mount Rainier in zicht. Haarspeldbochten, smalle wegen en een maximale snelheid van 15 m/hr op sommige stukken. Het wordt hier ook goed koud! Ik denk een graad of 12/13. 

John heeft in Nederland een permit gekocht om een deel van het park te bezoeken. Hier mogen maar een x aantal voortuinen per dag doorheen. Goed om de drukte in toom te houden. We weten alleen niet waar de weg begint waar we de vergunning voor hebben. We besluiten naar het visitor centre aan de Noord-Oost kant te gaan want daar is het in de buurt. Bij het ranger station om het park aan die kant binnen te gaan zien we dat dat het punt is waar de vergunning voor nodig is. Maar.. Wij hebben een vergunning voor 15.00u. en het is op dat moment 10.15u. Toch vragen we of er een mogelijkheid is om door te rijden maar het mag niet. Alle permits zijn vergeven dus we zullen om 15.00u. terug moeten komen als we deze weg omhoog willen. 

We keren om en rijden in ongeveer 1,5 uur naar de camping, Cougar Rock. Onderweg slaan we nog af naar het andere visitor centre, Paradise. Vanuit hier kun je Mt. Rainier op. Het is hier zo ongelofelijk druk, honderden auto’s. We proberen een plekje te vinden maar dat is niet makkelijk met een camper van meer dan 8 meter. Het lukt niet, we zullen morgenvroeg terug moeten komen. 

Bij de camping checken we onszelf in want de balie is dicht. We vinden ons plekje, zonder water en zonder stroom, midden in het bos. Heerlijk. We lunchen en bekijken de kaart om te bepalen wat we ‘s middags gaan doen. We besluiten toch terug te gaan naar het Noord-Oosten waar we de vergunning voor hebben. We rijden aldaar naar een prachtig uitzichtpunt op Mt. Rainier. Ook is er een mooi visitor centre. Teun haalt z’n junior ranger boekje op, en we leren meer over het gebied hier. Mount Rainier is ook weer een vulkaan, maar al 200.000 jaar stil. Er zijn prachtige meadows hier met allerlei planten en bloemen die kunnen overleven op deze hoogte en in deze kou. 

Als we door het park rijden valt het op dat in het hele park wegwerkzaamheden zijn. Logisch want ze hebben maar een maand of 4 om de werkzaamheden te doen, voor het winterweer begint/eindigt.

Het duurt dus even om van a naar b te komen, maar we hebben de tijd! Rond 18.30u. komen we weer aan bij de camping. De mannen eten weer wraps 😒, ik hou het bij gehakt, tomaten en wat aardappel. We gaan op tijd slapen want morgenvroeg willen we naar Paradise terug, en wellicht nog naar een museum elders in het park. 

Nog 5 nachtjes in de camper! 😱

Gereden afstand naar de camping: 98 mijl

Camping: Cougar Rock in Mt. Rainier np. Leuke camping, heel veel bomen. Plek D040

Dag 29: reizen van Missoula naar Naches

Gister had ik al wat last van mn maag (dat ontbijtje he…. 😶) en gisteravond kwam het er allemaal weer uit. Erg fijn 🥴

Vanmorgen ben ik nog even blijven liggen, de jongens hebben lekker ontbeten en een rondje over de camping gedaan. Uiteindelijk zijn we rond 09.30u. vertrokken. John en ik dachten beide dat we in een bosrijk gebied naar de volgende camping zouden rijden maar niets is minder waar. Kilometer na kilometer velden vol met graan. Echt Frankrijk op steroïden. Enorme graansilo’s om het graan in op te slaan, en duizenden balen stro waarvan we ons afvragen of ze het wel allemaal op krijgen. En armoede, naar het lijkt veel armoede. Velen wonen in caravans, met heel veel troep op het terrein. En dan ineens weer een paar gigantische boerderijen en villa’s. Dat zullen de landeigenaren wel zijn verwachten we.

Van dokter Pol (Amerikaans-Nederlandse dierenarts) weet ik dat er niet veel, of niet de goede, mineralen in grote delen van de Amerikaanse grond zit. Het vee haalt er dus niet genoeg uit. Daarom verbouwen ze Alfalfa. Ook hier zien we grote groene velden met het klaverachtige gewas. Steekt mooi af tegen het geel goud van het graan. 

Het lijkt af en toe net alsof er in een gigantisch duingebied rijden en na het heuveltje de zee zullen zien. Glooiende heuvels, het is weer prachtig rijden vandaag.

Teun kijkt vandaag lekker filmpjes onderweg, John rijdt, en ik drink veel water om mijn maag weer wat te kalmeren. 

Rond 13.30u. komen we aan in Yakima, de grote stad hier. Het is nog een ruim half uur naar de camping in Naches, dus we gaan hier wat eten. Na het graan en later de mais achter ons gelaten te hebben, komen we nu in een groener gebied met boomgaarden! Appels (fuji) met name. Ook wijnranken hebben we zien staan. Het dorp van onze camping zou nog veel meer fruit moeten telen zo hebben gelezen dus we verwachten een groen gebied met fruit! 

Naarmate we de weg volgen zien we in de verte ineens een enorme berg opdoemen.. Mt. Rainier! Wat een joekel van een berg, vol met sneeuw. 

De camping ligt aan de doorgaande weg, maar helemaal in het bos, en aan een rivier. We horen niets van de weg: we vinden het een heerlijke camping. Overal hangen lichtjes in de bomen wat het ‘s avonds een heel gezellige sfeer geeft. De jongens gaan naar de rivier en ik lig nog even op bed. Gelukkig gaat het weer een stuk beter! 

Uiteraard spreek ik weer een Amerikaanse vrouw, uit Minnesota dit keer. Ook zij kijkt om zich heen en spreekt zich uit over de huidige politieke situatie in Amerika.. niet te zuinig! Ook deze mensen weten niet wat ze overkomt en ziet het lang naar de .. gaan. Meneer vertelt dat hij Republikein in hart en nieren is.. was.. maar er nu alles aan deed om deze situatie te voorkomen. Niet gelukt.. dit zijn overigens welvarende mensen, want ze rijden in een camper 2 keer zo groot als die van ons en ze vertelt dat ze haar Tesla aan haar zoon heeft gegeven, en dat ze aan een groot meer wonen. Voor mij geeft het aan dat dus ook de welvarende mensen zich achter de oren krabben of het nou allemaal wel zo goed gaat. Bizar en interessant om dit allemaal te horen van de mensen die we tegenkomen. 

We eten simpel, gaan een potje schaken op het grote bord van de camping en gaan op tijd naar bed. Morgen rijden we naar ons laatste national park van deze vakantie: Mount Rainier! 

Gereden afstand 235 mijl

Camping: Elk Ridge in Naches. Wat een leuke kleine camping. Heel simpel, maar leuk opgezet. Iedere plek is prima denk ik. Wij stonden op plek 17, bij de rivier.